Het is midden in de nacht als ik gebeld word door Mandy. Mandy krijgt haar tweede kindje en de weeën zijn begonnen. Snel spring ik in de kleren en 20 minuten later parkeer ik mijn auto bij haar in de straat.

Met verlostas in de hand bel ik aan en een slaperige papa doet open. “Ze is boven, eerste kamer rechts”. Als ik de trap op loop, komt het geluid van een heftig puffende dame me al tegemoet. Mandy blijkt in de kamer van haar zoontje te liggen, omdat kindlief eerder die nacht in het ouderlijk bed in slaap is gevallen. Het kinderbed is niet verhoogd, dus ik moet op mijn knieën om Mandy te onderzoeken. Niet echt een ideale werkhouding! Ik schuif het Disney dekbed opzij voor een inwendig toucher: Mandy heeft al 7 cm ontsluiting en de vliezen breken terwijl ik bij haar voel. Ai, de baby heeft in het vruchtwater gepoept! Eigenlijk zou je daarvoor naar het ziekenhuis moeten, maar bij Mandy is er geen tijd meer voor een rit in de auto. De weeën zijn heftig en de bevalling gaat snel. De enige optie is een thuisbevalling!

Direct kom ik in actie. Ik bel de kraamzorg voor bevallingsassistentie, grijp wat spullen bij elkaar in de babykamer en geef paps instructies om de kruikjes te vullen. Mandy puft ondertussen stoer door. Maar dan valt ineens het licht uit! Oh nee, niet nu! Wat een situatie. Want hoe ga ik in hemelsnaam een bevalling doen in het pikkedonker, op een laag bed en met vies vruchtwater? 

Op de tast gaan de vader en ik op zoek naar kaarsen of een zaklamp. Door alle commotie wordt nu ook het zoontje wakker en hij zet het op een brullen in z’n bed. Om hem te troosten, neem ik hem in mijn armen en samen schuiven we alle gordijnen open voor een beetje extra maanlicht. Bij Mandy beginnen ondertussen de persweeën en de baby is duidelijk onderweg. Tijdrekken lijkt mij nu het beste plan. Met haar zoontje naast me help ik haar om de persdrang toch nog even weg te puffen. En dan, als het echt niet langer gaat, springt ineens het licht weer aan! Een grijnzende papa verschijnt in de deuropening: “Het was de waterkoker, de stoppen waren gesprongen…” 

Niet veel later wordt dochtertje Sophie geboren. Alles is prima in orde. En als uiteindelijk de kraamverzorgende arriveert, vraagt ze in volledige onschuld: “Heb ik wat gemist?” Ach nee joh, verloskunde zoals gewoon. 

Om privacy redenen zijn alle namen in deze column fictief.

 

Michelle is verloskundige bij Geboortecentrum PUUR. Elke maand schrijft zij in het Witte Weekblad over haar ervaringen binnen de verloskundigenpraktijk.