Ergens tijdens de evolutie zijn wij als mens op twee benen gaan lopen. Een ontwikkeling die vast voor heel veel zaken nuttig is, maar er wel toe heeft geleid dat ons baringskanaal een kromming kreeg. En dat is niet handig! Als verloskundige merk je regelmatig dat het passerende babyhoofdje toch wat moeite heeft om deze bocht te maken. En ja, dan is het tijd voor spierballen.

Zo gebeurde het dat ik werd gebeld door mijn collega Marette. Zij was thuis bij een mevrouw die al ruim een uur aan het persen was op haar eerste kind. De baby was er bijna, maar wilde nét het bochtje niet om. Of ik even wilde helpen. Daar aangekomen kroop ik op de andere zijde van het bed om Marette te assisteren, maar stootte tegen iets hards onder de dekens. Toen ik het dekbed opzij schoof, vond ik tot mijn verbazing een grote slapende man. Met de woorden “wakker worden nu, je wordt vader” jaagde ik hem het bed uit en nam plaats naast de barende. Bij de volgende perswee zette ik mijn handen op het kontje van de baby in de baarmoeder en duwde het verder door het baringskanaal. Twee weeën later was Baakir geboren. Papa die nog slaapdronken naast het bed stond, kon maar amper beseffen wat hem zojuist was overkomen.

Ook collega Barbara deed ooit een beroep op mijn spierballen. Het was de week voor kerst en ik stond net op het punt van huis te vertrekken voor een concert. Barbara was een paar straten verderop aan het werk en bezig een derde kind aan het halen. Evolutie zat de verloskunde weer eens in de weg, dus kwam het telefoontje: “Zou je even kunnen mee duwen? Dan is het er zo.”

In onze nette feestkleding bracht manlief mij naar het adres. Beneden in de woonkamer waren de andere kindjes met oma de kerstboom aan het versieren. Ik zwaaide naar de familie, beende door de gang naar boven, gaf de baby een zetje om de bocht te nemen en voilà; een wolk van een meisje lag huilend op de buik van mama. Omdat mijn man in de auto op mij wachtte, deed ik snel mijn felicitaties en ging weer naar beneden. De familie tussen de kerstballen was natuurlijk verbaasd dat ik in 5 minuten naar binnen was gerend en weer vertrok. Dus ik zei tegen de kindjes: “Jullie hebben een zusje en alles is goed.” Het was ongetwijfeld hun mooiste kerstcadeau ooit.

Om privacy redenen zijn de namen in deze column fictief.

Michelle is verloskundige bij Geboortecentrum PUUR. Elke maand schrijft zij in het Witte Weekblad over haar ervaringen binnen de verloskundigenpraktijk.