Dit is het verhaal van Fatima, een Marokkaanse die ging bevallen van haar tweede kindje. Toen ik bij haar thuis was voor het eerste onderzoek had ze al 5 centimeter ontsluiting. Fatima woonde slechts tien minuten van het ziekenhuis vandaan en wilde daar graag gaan bevallen. Omdat de weeën al vrij heftig waren, vond ik dat we ondanks de korte afstand wel wat haast moesten maken.

Helaas was Fatima’s echtgenoot nog erg druk met het opruimen van de net ingekochte boodschappen. Naar mijn zin nam hij daar veel te ruim de tijd voor, dus ik stelde voor om anders de bevalling gewoon thuis te doen. Fatima wilde er niets van weten.

Even later reden we met het nodige tempo toch richting ziekenhuis. Bij de parkeerplaats van de spoedeisende hulp gooide papa nonchalant zijn auto naast de mijne, sprong eruit en riep: “De baby is er al!” En inderdaad, toen ik in Fatima’s legging keek, keken er twee oogjes naar mij terug. Ik plukte de baby uit de legging, legde hem op Fatima’s borst en zei tegen paps zijn jas uit te doen. Het was zo’n -5 graden en onder papa’s jas en de mijne kon het kindje nog een beetje warm blijven. Snel belde ik de gynaecoloog met de mededeling dat ik met een pasgeboren baby op de parkeerplaats stond. Toen ik Fatima en de baby in een rolstoel zette, ging net de schuifdeur van de spoedeisende hulp open. Met wapperende witte jassen kwamen daar de gynaecoloog en een verpleegkundige aangerend. Het was precies zoals een scene uit E.R.

Fatima werd meegenomen naar de verloskamer, de placenta werd geboren en de baby mocht even opwarmen in de couveuse. En toen stond ik daar met een lijf vol adrenaline. Het was zo’n gek moment dat alle hectiek in één keer over was; als een actiefilm met een open eind. Maar Fatima zei heel nuchter: “Zo! Het is er, en het is gezond.” En ze had gelijk, want eind goed, al goed.

Achteraf vertelde Fatima mij dat op het moment dat we in de auto stapten haar vliezen braken. Omdat ze per se naar het ziekenhuis wilde, had ze dit voor mij verzwegen. Het was uiteindelijk misschien niet haar beste keuze, maar ach, het leverde wel een verhaal op met Hollywood allure!

 

Michelle is verloskundige bij Geboortecentrum PUUR. Elke maand schrijft zij in het Witte Weekblad over haar ervaringen binnen de verloskundigenpraktijk.