Tijdens mijn eerste stage ging ik met de verloskundige op visite bij een kersverse mama en haar baby. Daar in huis aangekomen was de kraamzorg net bezig de baby in badje te doen. Ze had het badje opgesteld in de piepkleine babykamer en Mama zat in een stoel ernaast zodat zij het geheel goed kon aanschouwen.

De verloskundige en ik propten ons in de kamer erbij. Natuurlijk moest met zo’n blote baby de deur dicht, voor de tocht. 

De verloskundige deed haar verhaal en ik stond erbij en luisterde. Tot het moment dat haar woorden in mijn hoofd samensmolten tot één grote blur en het zwart werd voor mijn ogen. In mijn beleving was het slechts een seconde later toen ik voelde dat er op mijn wang werd geklopt en iemand zei: “Michelle, ben je er nog?” In de inmiddels snikhete kamer had mijn bloeddruk het begeven en was ik flauwgevallen. Ik ging voorover op het badje (gelukkig was de baby er al uit), vervolgens op het ledikant, eindigend op de vloer met mijn benen in een plas water. Wat een gênante vertoning!

Het optreden van mijn collega Margo tijdens haar eerste stagedag was daarentegen veel heldhaftiger. Er diende zich een bevalling aan, maar door verschil in reistijd was Margo eerder aanwezig dan de verloskundige. In al haar onschuld drukte ze op de deurbel en ging alvast naar binnen. “Leuk dat je er bent” zei de man des huizes die nog even gezellig met een klein kindje aan zijn knie de afwas stond te doen. Het geluid dat van boven kwam, maakte daar direct een einde aan: overduidelijk persdrang.

Het kind werd in allerijl naar de buurvrouw gebracht en Margo vloog de trap op. Tussen de benen van de moeder waren al babyhaartjes zichtbaar, dus Margo ging snel op zoek naar een paar doeken om de baby op te vangen. Toen ze zich omdraaide was het hoofdje er al uit. De baby had 2 keer de navelstreng om de nek, werd geboren zo paars als een aubergine en deed verder niets. Pas na 1 minuut poetsen met de doeken ging het ademen.

Nadat ook Margo weer een hap lucht had genomen, kwam de verloskundige binnen: “Wow, je hebt het alleen gedaan. Wat goed!” Ondanks dit compliment heeft de held van ons verhaal nog een week lang blubberknieën gehad. Ze is daarna nooit meer ergens alleen naar binnen gegaan, want dat durfde ze niet meer…  

 

 

 

 

Michelle is verloskundige bij Geboortecentrum PUUR. Elke maand schrijft zij in het Witte Weekblad over haar ervaringen binnen de verloskundigenpraktijk.